De levenscyclus van Giardia kent twee ontwikkelingsstadia: het stadium in de gastheer, een zoogdier, de trofozoïet en het stadium buiten de gastheer, de cyste. Cysten zijn typerend ovaal van vorm en hebben vier haploïde kernen. Over de lengte is een axostyl aan te treffen. Cysten zijn zeer resistent en kunnen lang overleven in verscheidene milieus, zoals water. De trofozoïet is 10-20μm lang en beschikt over twee haploïde kernen en 4 paren flagellen. Deze flagellen zorgen ervoor dat de trofozoïet zich actief kan voortbewegen. Kenmerkend is de zogenoemde traanachtige vorm. Deze is te herkennen door het anterieure gedeelte dat relatief bol en dik is en het posterieure gedeelte dat afloopt in een smalle punt. Aan de ventrale kant van het organisme kan men een zuignap waarnemen. Deze zuignap wordt door de parasiet gebruikt om zich aan de darmmucosa te hechten. De trofozoïet kan alleen voorkomen in een, voor de parasiet, gunstige omgeving (de darmen). Buiten de gastheer hebben trofozoïeten een geringe levensduur.

Het infectieuze stadium van Giardia is de cyste. De cysten komen via de fecaal-orale route de gastheer binnen. Onder invloed van het zure milieu en andere factoren in de maag wordt het excysteringsproces in gang gezet, waarbij uit de cyste twee trofozoïeten (zichzelf voedende parasieten) vrijkomen. Dit proces vindt meestal plaats in het duodenum.
 

De ontstane trofozoïeten verplaatsen zich daarna verder het duodenum en jejunum in. De trofozoïet is de vegetatieve vorm en vermenigvuldigt zich ongeslachtelijk in het duodenum door middel van tweedeling. In het duodenum hechten de trofozoïeten zich aan de darmmucosa met hun zuignappen en veroorzaken daar symptomen zoals diarree en malabsorptie. Onder invloed van galzouten kan een gedeelte van de trofozoïeten weer differentiëren tot cysten. Door dit encysteringsproces verliest het organisme zijn beweeglijkheid en worden de nieuw gevormde cysten afgevoerd met de faeces. De cysten zijn onmiddellijk na uitscheiding infectieus. Ook trofozoïeten kunnen met de faeces afgevoerd worden, door de verhoogde peristaltische bewegingen van de darm bij patiënten met gastro-intestinale klachten. Buiten de gastheer vormen de cysten weer een potentiële infectiebron voor een nieuwe gastheer en daarmee is de cyclus gesloten.

Giardia lijkt steeds voor te komen bij katten, vooral op plaatsten waar veel katten bij elkaar leven, dierenopvang, pensions, cattery's en huishoudens waar meerdere katten bij elkaar leven. Katten die veel buitenkomen lopen eveneens risico, door bijvoorbeeld besmet water te drinken.

Symptomen

Diarree, dit kan soms beginnende diarree zijn tot in sommige gevallen "chronische" diarree.  In de ontlasting ziet men soms spoortjes bloed dit samen slijmerige afscheiding en of winderigheid, het dier kan gewicht verliezen, sloom en lusteloos zijn. Aangezien deze symptomen ook bij diverse andere medische problemen past is het verstandig om niet zelf een diagnose te stellen maar dit te laten doen door een dierenarts.

Diagnose

Door "verse" ontlasting van het dier mee te nemen naar de dierenarts. De dierenarts kan dit zelf onderzoek onder een microscoop of de ontlasting naar een laboratorium zenden.

Behandeling:

Er zijn diverse medicijnen beschikbaar zoals bijvoorbeeld Metrazol, Panacur. Uit onderzoek is gebleken dat katten in het algemeen lastiger zijn te behandelen dan honden. Soms zijn verschillende kuren en eventueel overschakeling naar een ander medicijn nodig om te "genezen".

Belangrijk is de leefomgeving ook goed schoon te maken en te desinfecteren om Giardia verspreiding te voorkomen. Bij voorbeeld kattenbakken desinfecteren met een oplossing chloor verhouding 30:1, sommige cattery's gebruiken stoom om gladde oppervlakken en andere oppervlakken te desinfecteren